Եթե մենք հրաժարվում ենք կատարվածը հանցագործություն անվանել, մենք հանցագործին տալիս ենք այն կրկնելու օրինական իրավունք։ Այս մասին նշել է քաղաքագետ Բենիամին Մաթևոսյանը «Հայոց ցեղասպանության հիշատակի օր. ճանաչում, արդարադատություն, կանխարգելում՝ 1915 թվականից մինչև էթնիկ զտումներ Արցախում» քննարկման ժամանակ։
Ըստ նրա՝ դժոխքի դարպասները բացվել են երկու ամսաթվով՝ 2022 թվականի հոկտեմբերի 6-ին, երբ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը Պրահայում Արցախը զիջեց Ադրբեջանին՝ այս քայլը ներկայացնելով որպես ավելի մեծ վնասի դեմ երաշխիք։ Դրանից հետո Ադրբեջանի նախագահը սկսեց ֆինանսավորել «Արևմտյան Ադրբեջան» նախագիծը, որը ոչ այլ ինչ է, քան Հայաստանի տարածքում ադրբեջանական պետություն ստեղծելու ծրագիր՝ Հայաստանի հաշվին։
Երկրորդ ամսաթիվը 2026 թվականի մարտի 11-ն էր, երբ Նիկոլ Փաշինյանը ելույթ ունեցավ Եվրախորհրդարանում։ Եվրոպական բարձր ամբիոնից հայտարարվեց Արցախ էջի փակման և հայերի իրավունքների պաշտպանության մասին։ «Եվ հետո ի՞նչ։ Ադրբեջանը, նախագահի մակարդակով, սկսեց խոսել «արևելյան Զանգեզուրի» և «արևմտյան Ադրբեջանի» մասին։ Այնուհետև մենք ականատես եղանք օկուպացված Արցախի մայրաքաղաք Ստեփանակերտի տաճարի ոչնչացմանը», – նշեց Մաթևոսյանը։
Նա կրկնեց, որ մինչ Արցախը գոյություն ուներ, և մենք պաշտպանում էինք մեր պատմական իրավունքները՝ ճիշտ գնահատելու 1915 թվականի իրադարձությունները, սպառնալիքը երբեք մեր դռների մոտ չէր։ Հիմա մենք թույլ ենք տալիս Ադրբեջանին և Թուրքիային անել նույն բաները, ինչ արեցին Արցախի դեմ անցյալ դարի սկզբին։ Եվ ամենակարևորը՝ եթե մենք հրաժարվում ենք կատարվածը հանցագործություն անվանել, մենք հանցագործին տալիս ենք օրինական իրավունք կրկնելու այն, ինչ արել են։ Սա պարզ մարդկային տրամաբանություն է։ «Եվ գլուխը միայն ուտելու համար չէ. այն շատ կարևոր է ներհայաստանյան ընտրական իրականություններում», – եզրափակեց փորձագետը։
News.am
